Jarenlang was Whitesnake ‘de band van die vroegere zanger van Deep Purple’. Maar inmiddels zijn Whitesnake en zanger David Coverdale uitgegroeid tot een begrip op zich. Mag ook wel, want in 2008 bestaat Whitesnake maar liefst dertig jaar!
Door Hans van den Heuvel
Daar moet op gedronken worden. En speciaal voor deze gelegenheid is een nieuw studioalbum in elkaar gedraaid: Good To Be Bad. De eerste cd met nieuw materiaal die Whitesnake dit millennium opgenomen heeft. De plaat bevat elf nummers, ‘die alle elementen ten beste geven waar Whitesnake bekend om staat en waar ik zo van hou’, aldus de charismatische frontman. ‘Op bepaalde momenten voert het album me terug naar onze bluesy beginjaren. Maar op andere punten omarmen we de meer eclectische aspecten waar de band nu bij is aanbeland. Ik ben erg opgewonden over het resultaat en kan niet wachten tot ik de cd op een argeloos publiek kan loslaten. Als dit de laatste plaat is die Whitesnake ooit maakt, ben ik blij dat het verhaal zo mag eindigen.’
De elf nieuwe songs zijn geschreven door Coverdale en gitarist Doug Aldrich, die het album samen ook co-produceerden. In Aldrich, die eerder bij Dio de snaren beroerde, lijkt de zanger met het bronstige stemgeluid en de fabuleuze microfoonstandaardtechniek een nieuwe rechterhand gevonden te hebben. Daar had hij dringend behoefte aan sinds onze eigen Adje Vandenberg wegens een polsblessure af moest haken, om zich daarna vooral op schilderen te concentreren. Qua stijl van spelen komt Aldrich zelfs in de buurt van John Sykes, die te horen was op Whitesnake’s klassieker 1987, waarvan wereldhits als Here I Go Again en Is This Love afkomstig zijn.
Live zul je ze ongetwijfeld voorbij horen komen. And more. Een optreden van Whitesnake staat namelijk altijd garant voor een vette groove en aanstekelijke meezingbare powerbluessongs. Waarbij Coverdale ook nooit te beroerd is om er af en toe een Deep Purple-klassieker doorheen te gooien. Een gouden succesformule, zo is al die jaren gebleken. ‘Ik heb nog nooit in mijn carrière boegeroep gehoord’, stelt Coverdale glashard. ‘Het live-publiek is de brandstof waar je als rock & roll-muzikant op vooruit komt. Als ik zo slecht was als de pers me gedurende het grootste gedeelte van mijn loopbaan heeft afgeschilderd, wat doe ik hier dan verdomme nog? Je denkt toch niet dat ik 20.000 mensen betaal om naar mijn optreden te komen kijken?’
Meer weten over Whitesnake? Bekijk hier het interview op Toazted.nl
Come&Get It was back in the old days m'n eerste Whitesnake plaat... en ben hen dan blijven volgen tot Slip o/t Tongue.
1987 is voor velen dé Whitesnake plaat... ik kreeg als het ware twee harde klappen in het gezicht: de herwerkingen van Here I go Again en Crying In The Rain vond ik beschamend... de vette blues was eruit en maakte plaats voor een meer 'poppy' sound... bweuk.
Hoeft niet gezegd dat ook bij hen ik viel voor de oersterke en bluesy live dubbelaar "Ain't No Love....", en ook bij hen schafte ik me de hele 'ouwe' backcatalogue aan... heerlijk hoe Coverdale toen met een véél diepere stem door de nummers heenkreunde... pure sex!
Maar goed, nooit gezien en dus nogmaals dank aan Arrow Rock: 5 band op 9 die me interesseren, dat lukt geen enkel ander festival.
Mis nog steeds de vette bluesinslag uit de pre-1987 periode, maar de band staat er verdomme. Spelen oerdegelijk en Coverdale flikt het toch ook nog, grotendeels. Begrijpelijk dat ie hier en daar wat uitschuift... misschien leren van andere 'oude' grootheden en de nummers wat meer naar z'n stem zetten live.. het hoeft niet allemaal net zoals op cd... heb ik ook liever niet.
