|
|
 |
Alice Cooper |
|
|
Oorlog Aan De Watjes!
Als je al dertig jaar met guillotines, slangen, onthoofde baby’s en golfballen speelt, kan het verdomd verfrissend zijn om weereens terug te keren naar de essentie: pure, onversneden rock. Want, zo zegt Vincent ‘Alice Cooper’ Furnier dreigend: “Ik weiger muziek te maken voor watjes.”
Artikel uit Aloha 41, december 2003
Door Edwin Ammerlaan
Het theater van de Alice Cooper rock & roll-revue is inmiddels al ruim dertig jaar goed voor volle zalen. En dat is opmerkelijk, want schokkend is de shockrock van Vincent Damon Furnier (55) al lang niet meer. Ingehaald door de tijd, heet dat. Ingehaald door de Marilyn Mansons van deze wereld. Maar Furnier is niet van gisteren. Hij weet dat Alice Cooper kan rekenen op een vaste groep van uiterst loyale fans. Bovendien is hij de laatste die zichzelf in de rol van podiumbeest en entertainer serieus neemt. Als muzikant daarentegen valt niet met hem te spotten. Hip of niet hip, airplay of geen airplay, MTV of geen MTV, de muziek komt nog steeds uit het hart.
Toch besloot Cooper kort geleden dat het tijd was voor een koerswijziging. Na de volle en vette producties van cd’s Dragon Town en Brutal Planet wilde hij terug naar de essentie van zijn roots en naar die van de hardrock in zijn algemeenheid. Terug naar de basis dus. Het resultaat heet The Eyes Of Alice Cooper, een plaat waar de spelvreugde vanaf spat. Vol rocknummers met een hoog adrenalinegehalte en ballads zoals we die de afgelopen jaren zelden meer van Alice hebben gehoord. Het geheim zit ‘m erin dat de plaat vrijwel live in de studio is opgenomen. En dat was aanvankelijk even schrikken voor bandleden Eric Dover (gitaar), Ryan Roxie (gitaar), drummer Eric Singer (drums) en Chuck Garric (bas).
“Ieder nieuw nummer werd meteen een stuk of twintig keer geoefend. Ongeveer zes uur lang, totdat het zweet er aan alle kanten vanaf vloog. Geloof me, aan het eind van zo’n sessie had niemand zijn shirt nog aan. Daarna een kleine pauze, direct gevolgd door de opnamen. Alles live, de hele band in één keer op tape. Ik had ze verboden om overdubs op te nemen, want perfectionisme mocht geen doel zijn. Nu hoor je dat we het tempo soms niet helemaal vasthouden, dat de bas af een toe een noot mist en dat de gitaar er hier en daar een beetje naast zit. Dat geeft niet. Ik vind dat wel lekker. Het gaat om het karakter. De anderen keken natuurlijk wel even vreemd op van die nieuwe werkwijze. Maar we hebben erg veel lol gehad.”
Nadat Vincent Furnier in de jaren zestig via Earwigs, Spiders en The Nazz uiteindelijk bij Alice Cooper uitkwam en de oversteek van Detroit naar Los Angeles maakte, kreeg hij door de lokale pers al meteen het predikaat ‘slechtste band van de stad’ toebedeeld. Het was echter Frank Zappa die het talent in Alice Cooper als eerste onderkende, Pretties for You (1969) en Easy Action (1970) produceerde en beide platen op zijn Straight Records-label uitbracht. Zonder noemenswaardig succes, overigens.
Terug in de ruwe werkelijkheid van Detroit vond de Alice Cooper-band plotseling haar inspiratie voor een serie hits die in de beginjaren zeventig tot de doorbraak zouden leiden: I’m Eighteen, School’s Out, Elected en No More Mr. Nice Guy. Het macabere rock & roll-circus van Alice Cooper raakte de juiste snaar van alle tieners bij wie de love & peace-boodschap de strot uit kwam. In de drie decennia die volgden, inspireerde Cooper een leger aan theatrale en tegendraadse rockbands als Kiss, Iron Maiden, Gwar, Insane Clown Posse en Slipknot.
“Toen David Bowie populair werd, verwachtte iedereen een conflict tussen ons beiden. Dat bleef uit. Heel logisch, vond ik. Bowie was de Engelse ‘space boy’, Kiss bestond uit levende stripfiguren en Alice was het monster onder je bed.”
Recentelijk wordt er veel gesproken over vergelijkingen tussen Alice Cooper en Marilyn Manson. Word je daar zo langzamerhand niet een beetje moe van?
“Tuurlijk, het is duidelijk door wie hij zich heeft laten inspireren. Hij voert een meisjesnaam, hij is lang, dun, draagt make-up. En hij is erg intelligent. Ook daarin lijkt hij op mij, haha! Muzikaal gezien zijn er veel verschillen. Hij pakt het verstandig aan door afstand te nemen van zijn ‘ik ben de duivel’-imago. Tegenwoordig kiest hij voor een meer groteske en vaudeville-achtige benadering. Slim, erg slim.”
In interviews neemt Manson nimmer een blad voor de geverfde mond. Jij lijkt wat milder in je kritiek op de maatschappij.
“Dan kun je nog eens voor een verrassing komen te staan. Ik houd er een mening op na waar veel mensen van op zullen kijken. Op sommige momenten ben ik ruimdenkend, op andere momenten conservatief. Ik vind het bijvoorbeeld belachelijk dat meisjes van vijftien jaar al hun kleren moeten uittrekken om een hit te scoren. Sommigen zouden zeggen: ‘Hoe minder kleren in een videoclip, hoe beter’. Ik vind dat Christina Aguilera of Britney Spears zoiets helemaal niet nodig zouden moeten hebben.”
Dus jij trekt de grens bij zestien jaar?
“Ja, hahaha! Even serieus, het is toch belachelijk dat een artiest alleen nog als sex-object platen kan verkopen?”
Je nieuwe album heet The Eyes Of Alice Cooper. Wat krijgt iemand te zien als hij of zij door jouw ogen naar de muziekindustrie kijkt?
“Fastfood! Een industrie die zich meer bezighoudt met dat wat nog moet komen, dan met de muziek van nu. Neem Good Charlotte, een band die ik hoog heb zitten. Als de muziekbiz niet verandert, bestaat Good Charlotte over twee jaar waarschijnlijk niet meer. Maak één fout en je bent weg. Nu gaat het goed omdat ze een prima plaat uit hebben, inclusief een hit in de States. Maar ik zou graag willen zien dat Good Charlotte of The Hives vijftien albums kunnen maken. Ik betwijfel of dat lukt. De platenbazen hebben geen behoefte aan langlopende acts. In mijn tijd had je Bowie, Elton, Alice. We tekenden contracten voor twintig albums of meer. Een artiest moest namelijk een begrip worden. En? Is dat gelukt of niet?”
Da’s gelukt. Hoe heb je de ‘straatwaarde’ van Alice Cooper door de jaren heen weten vast te houden?
“Ik kom uit Detroit. Een stad van arbeiders, een industriestad. Hardrock City. De stad met de meeste moorden in de Verenigde Staten. Een ruwe omgeving met ruwe muziek. Vroeger speelde Alice Cooper zowat ieder weekend met Iggy Pop & The Stooges en MC5. Dat heeft ons gevormd en dat gevoel ben ik nooit kwijtgeraakt. Het zit in mijn bloed. Soms verwijt ik zelfs mijn eigen bandleden dat ze spelen als mietjes. Dan roep ik dat ze de song moeten áánvallen. Vol geweld er tegenaan. Ik weiger muziek te maken voor watjes.”
Desondanks kan succes en ervaring er toe leiden dat een artiest zijn geloofwaardigheid verliest, zonder dat hij het zelf in de gaten heeft. Voorbeelden genoeg in de pophistorie.
“Er is een bepaald verwachtingspatroon rond de persoonlijkheid van Alice Cooper. Maar als ieder album zou klinken als Welcome To My Nightmare, dan zou ik de gevangene worden van mijn zelf ontworpen imago. Alice is een veelzijdig mannetje. Dat mag ook wel na 28 albums. Hij is niet alleen een ‘gothic-monster’. Alice is een man van de straat. Een schurk. Een bendelid. Iemand die niet met zich laat spotten. Ik word zo moe van die zeurende studentenrock die je tegenwoordig op de radio hoort. Watjes! Geef mij maar The Vines, The White Stripes, The Hives of The Strokes. Bands met echte, pure en harde rock.”
Zodra je op de golfbaan staat, je restaurant runt of in een film acteert, krijg je de kans om uit de huid van het monster te kruipen. Hoe voelt dat aan?
“Heel natuurlijk. Eigenlijk leid ik best een normaal leven, alleen niet als ik op het podium sta. Dan ben ik alles behalve normaal. Dan verander ik in Hannibal Lecter. Dan word ik graaf Dracula of al die andere personages die in het karakter van Alice Cooper zitten opgesloten.”
Zoals het type dat in Man Of The Year zingt: The Queen made me a knight/The Pope made me a saint/The president plays golf with me/I made Madonna faint.
“Ha! Allemaal verzonnen, jammer genoeg. Iedereen zou graag willen dat hij door zijn sexuele uitstraling Madonna kan laten flauwvallen, toch? Geef maar toe, jij hebt die fantasie ook. Het is overigens wel een paar keer gebeurd dat ik een golfafspraak met een van onze presidenten had, maar die werden op het laatste moment steeds afgezegd.”
Golf en Alice Cooper, het is en blijft een merkwaardige combinatie…
“Nou, in tegenstelling tot Europa is golf in Amerika een echte volkssport. Voor mij is golf een spelletje én een sociale gebeurtenis. Op de golfbaan ben ik niet Alice Cooper, maar gewoon een van de spelers. Tommy Lee golft, net als Iggy, Lou Reed en Bob Dylan. De drummer van No Doubt slaat een prima balletje. Ik organiseer het jaarlijkse Rock Foundation Celebrity Golf Tournament. In april staat er weer een editie op het programma. Dan spelen er een stuk of vijftien hardrockers tegen golfers uit het publiek. Uiteraard voor het goede doel. Bon Jovi heeft al toegezegd. Vergis je niet, golf is de moeilijkste sport op aarde. Je kunt het bijna niet foutloos spelen. Het is vrijwel onmogelijk om te winnen. Dus als het even kan sta ik op de baan, zelfs wanneer ik op tournee ben. Ik heb handicap 4, dus voor mijn medespelers ben ik de te kloppen man! Ik ben de Tiger Woods van de rock & roll!”
|
|
|
| |
|
|
Plaats ook een verhaal over Alice Cooper »
|
|
2-1-2005, Robert: 'Alice Cooper' »
Nou Alice Cooper op mijn computer heb ik alle albums van Alice wel ik heb er een dvd van en 2cd's en ik blijf het leuk vinden het is raar ik ben ook maar 11 jaar (raar dus) ik hou echt NIET van die nieuwe muziek geef mij maar ECHTE HARDROCK OF CLASSICS!
4-7-2004, Angelique: 'ALICE RULES' »
20-6-2004, Herman Verbrugge: 'Alice Cooper' »
20-6-2004, Vince: 'Wie weet de namen van de gitaristen' »
17-6-2004, marianne: 'alice cooper was supper' »
13-6-2004, GASH: 'Fantastisch Optreden' »
13-6-2004, Maarten: 'Veruit het beste optreden' »
13-6-2004, Danny roelofs: 'Alice, who the fuck is...' »
13-6-2004, Rivetbitch (yo GASH, hoezie??): 'Geen Elected, maar toch een goed optreden' »
12-6-2004, Wilco: 'Alice' »
12-6-2004, anastassia: 'alice is the best' »
11-6-2004, Wiel: '1972 t/m 2004; 33 jaar FAN' »
11-6-2004, bas: 'Poison, beste nr gekozen door 15 jarige' »
10-6-2004, Gareth, Manchester, England: 'The EYES have it, Alice!' »
9-6-2004, aleid: 'jeugdidool' »
9-6-2004, harm hansma: 'in dream komt ùt' »
9-6-2004, pieter hansma: 'Halo Of Flies' »
9-6-2004, hilco: 'Cooper concert foto's' »
8-6-2004, Tamara vd Ham: 'al vanaf m'n 3e al fan' »
6-6-2004, Rene vd Ham: 'Raise your fist and Yell' »
5-6-2004, Barbara: 'Alice - I think I love you' »
5-6-2004, Smit: 'The 1 and only............' »
4-6-2004, NICO STARLIGHT: 'RockFenomeenDerLageLanden' »
27-5-2004, Thomas: 'blij ' »
27-5-2004, Peter: 'Alice... who else ?!!' »
6-5-2004, Nanny Bruinenberg: 'jeugdliefde' »
4-5-2004, Anton: 'Mijn held' »
30-4-2004, Bramblerose: 'Andere Tijden........' »
26-4-2004, schelte: 'over examen en schools out' »
26-4-2004, Marcel: 'Alice!Alice!Alice!' »
24-4-2004, Henry: 'Eric Singer' »
14-4-2004, Franka Kleevens: 'I love Alice!' »
1-4-2004, Van Daele Rudy: 'Alice Cooper' »
28-3-2004, marcel: 'remember the coop' »
24-3-2004, kajo2000: 'halo' »
23-3-2004, Annique: 'Aerosmith bedankt!' »
17-3-2004, Michel Kusters: 'Na ruim 30 jaar eindelijk Alice live' »
5-3-2004, Michel Banen: 'Eric Singer is er weer bij !' »
5-3-2004, Irene Kwint: 'School's Out!' »
4-3-2004, Malko: 'Alice! Nu Kiss nog...' »
3-3-2004, Tigerhead: 'Oude favoriet van me' »
22-2-2004, koen : 'aliceeeeee' »
7-2-2004, Arno Cooper: 'Alice rouw/ruwe/ongeschaafde rock' »
2-2-2004, TdK67: 'Alice KISS' »
16-1-2004 13:32:24, Sjef Rosier: 'gevoelige snaar' »
14-1-2004 22:44:17, marcel: 'trigger man' »
12-1-2004 18:17:10, bob dinwiddy: 'Alice Cooper : He's Back !' »
12-1-2004 11:57:18, Henk Kuiper: 'Alice Cooper een miskend artiest en songwriter' »
9-1-2004 13:11:16, thecoop: 'the fan' »
7-1-2004 12:31:24, Walter: 'Hooked on Alice' »
6-1-2004 11:40:10, Hans Kamman: 'Wat Alice Cooper voor mij betekend' »
3-1-2004 18:54:36, Jan: 'AC in de Doelen R'dam' »
1-1-2004 17:19:39, Mirella: 'Meet Alice!' »
27-12-2003 23:26:33, Mark: 'Alice Cooper rocks!' »
25-12-2003 1:14:56, Rob: 'Alice Cooper' »
24-12-2003 16:02:09, Vlad Tepes: 'woei' »
23-12-2003, De goof: 'bud' »
23-12-2003, Pimpelaar: 'Bud of toch niet?' »
22-12-2003, Arjan Snoek: 'Ik ken dat wijf niet!' »
|
|
|
|
