|
|
 |
Caravan |
|
|
Ooit, lang geleden (de jaren zestig), in een land hier heel ver vandaan (Engeland) was er eens een stel creatieve geesten. Ze woonden in Canterbury, noemden zich Wilde Flowers en hielden zich bezig met rhythm & blues, vermengd met jazz en Britse folkinvloeden. Toen Wilde Flowers in 1966 uit elkaar viel, kon niemand bevroeden dat het collectief de geschiedenis in zou gaan als oergroep van de Canterbury-scene, een van de meest invloedrijke en kunstzinnige muziekstromingen van het Engeland van de zestiger jaren. Maar toch gebeurde zulks: de ene helft van de groep (zanger Kevin Ayers en drummer/zanger Robert Wyatt) verliet het gezelschap om Soft Machine op te richten. Het andere kamp, bestaande uit de gitaristen Pye Hastings en Richard Sinclair, toetsenist David Sinclair en drummer Richard Coughlan maakte in 1968 een doorstart onder de naam Caravan. In het kielzog van Soft Machine raakte de band in de Londense underground verzeild, al moest Caravan aanvankelijk wel genoegen nemen met een plaats in de schaduw van haar grote broer. Niettemin wist de groep zich eind jaren zestig/begin jaren zeventig te profileren als een van de origineelste en innovatiefste acts uit het landelijke clubcircuit. Jazz en folk waren nog immer een belangrijk bestanddeel, stevige rock en een flinke dosis psychedelica maakten het karwei af. Het titelloze debuutalbum (1968) en opvolger If I Could Do It All Over Again, I’d Do It All Over You (1970) bezorgden Caravan een stevige cultstatus, met de daarbij behorende hondstrouwe aanhang. In 1970 speelde de band op het Holland Pop Festival in Kralingen, een jaar later volgde de release van In The Land Of Grey And Pink, waarmee Caravan definitief doorbrak in Engeland en omstreken. Toen het vizier in 1975 op de VS werd gericht, had Caravan er al wat gerommel in de bezetting opzitten. Een flinke Amerikaanse tournee van vijftig shows leverde een boel positieve aandacht op, de plaat Cunning Stunts kwam zowaar op de 124e plaats in de Amerikaanse albumlijsten terecht. Maar deze laatste poging tot wereldfaam was helaas net te laat: punk en disco waren in opkomst en de experimentele Caravan-sound was niet ‘hot’ genoeg voor de late jaren zeventig. In de vroege jaren tachtig hield het originele Caravan het dan ook voor gezien.
Na enkele incidentele activiteiten werd de naam Caravan in 1990 weer onder het stof vandaan gehaald. Een ‘eenmalige’ reünie van Pye Hastings, Dave en Richard Sinclair en Richard Coughlan leidde tot hernieuwde interesse in de band en sindsdien is de band weer actief in allerlei line-ups, waarin Pye Hastings de constante factor is. Richard Sinclair hield het hernieuwde Caravan midden jaren negentig voor gezien, zijn neef Dave vertrok in 2002. Hastings en Coughlan storten zich gelukkig nog steeds vol overgave in de reïncarnatie van hun band, die nu al bijna vijftien jaar voortduurt. En voor de progrockers op het Arrow Rock-festival staat één ding vast: Caravan zet de tent op z’n kop!
|
|
|
| |
|
|
Plaats ook een verhaal over Caravan »
|
|
9-6-2005, Jan Verleijsdonk: 'Caravan' »
19-6-2004, Erna: ''te lang geleden'. ' »
13-6-2004, Jasper A. Smit: 'bekroning op tien jaar inzet' »
CARAVAN op het ArrowRock Festival is voor mij de bekroning van tien jaar inzet voor deze unieke band. an den beginne af aan een groot fan, maakte ik me sinds de jaren tachtig meer en meer zorgen over het uitblijven van nieuws en nieuwe albums. Maar en ieder weet hoe dat gaat, eer je er ook actief op uitgaat om de zorgen te verhelpen ben jeook zo eer een paar jaar verder!
Zo kwam het dat ik in 1990 dan toch in contact kwam met Richard Sinclair en Pye Hastings.Echt enthousiast over een mogelijk permanente terugkeer op het podium waren ze niet: dreigde niet het gevaar dat ze hun eigen CARAVAN-naspeelband zouden worden? Pasalserkaszouzijn, dat er nieuw werk te spelen zou zijn, vil het te overwegen. De boodschap as duidelijk: er zou een stevige
en vooral permanente groep van fans moeten komen, groot genoeg om nieuw werk en optredenste dragen. Samen met fans in Engeland zijn we gaan proberen dat te organiseren. Zij in Engeland, ik de 'rest vande wereld'. Daartoe The Continental Caravan Campaign opgericht (CoCaCamp*). En met wervende A-4tjes de zalen langs waar vermoedelijk de fans te vinden waren.
Geleidelijk aan bouwden we zo wereldwijd voldoende contacten op, om concertpromotors xzover te krijgen dat er weer optredens volgden ( Dank aan ons Mojo is hier opz'n plaats) Bovendien was het CARAV gelukt om de kredieten bij elkaar te krijgen voor een comebackalbum 'The Battle of Hastings'. De rest is wel bekend.
Het begon met twee optredens in september 1997 in Nederland (Tivoli Utrecht en Oosterpoort Groningen) en ging daarna crescendo: Duitsland, Spanje, Frankrijk, Japan, Canada, USA, het thuisland uiteraard.
Maar het allermooist: CARAVAN maakt en speelt weer nieuwe nummers, die elke fan, oud of jong, zullen overtuigen en dat energieker dan ooit. Om nog te zwijgen van het nieuwe jasje waarin de klassieke songs zijn gestoken, mede door het gitaarspel van nieuw lid Doug Boyle. Menig fan, ikzelf ook, vindt de band beter dan ooit.
Kom en laat je overtuigen!
En wie zich wil aansluiten bij de groeiende schare fans:
meld je bij cocacamp.jasmit@planet.nl
2-6-2004, gerard s: 'caravan 1968' »
14-4-2004, Ruurd Ouwehand: 'Zolderkamer' »
9-4-2004, hans verspay: 'caravan stond nooit ter discussie' »
4-4-2004, 'n liefhebber: 'Yes Caravan' »
31-3-2004, BoBo: 'een zondag om nooit te vergeten !' »
|
|
|
|
