|
|
 |
George Thorogood & The Destroyers |
|
|
'Mijn spel is heel simpel en puur gebaseerd op gevoel en power'
George Thorogood waren wij bijna vergeten in Nederland. De man speelt in zijn eigen land nog steeds meer dan 150 keer per jaar maar heeft amper de tijd om de grote oversteek te maken. Daarom is het uniek dat de 53-jarige Amerikaanse bluesgitarist samen met zijn onafscheidelijke begeleidingsband The Destroyers naar het Arrow Rock Festival komen.
door Jean-Paul Heck
De slungelachtige Thorogood wilde in de jaren zeventig eigenlijk professioneel honkballer worden maar het gitaarwerk van Elmore James had uiteindelijk meer aantrekkingskracht dan de honkbal. Na het bijwonen van een concert van John Paul Hammond, koos hij voor een professionele carričre in de muziek. Toen Thorogood in 1977 debuteerde, brak hij meteen door en trok hij fans uit zowel het blues- als rockmuziekgenre. ‘Mijn spel is heel simpel en puur gebaseerd op gevoel en power. Volgens mij is dat wat de mensen naar mijn concerten lokt,’ zei hij ooit in een interview. Zijn grootste hit scoorde hij in 1982 met de song Bad To The Bone. De laatste jaren brengt hij nog wel cd’s uit maar de hitlijsten haalt hij al lang niet meer. Een grote mond heeft de bluesjager echter nog steeds. ‘Volgens mij ben ik het beste wat de Amerikaanse blues de laatste dertig jaar te bieden had. Niemand kan slidegitaar spelen zoals ik dat kan en niemand kan de oude blues op mijn manier interpreteren. Daarnaast vergeten de mensen dat mijn roots zeker ook in de rock liggen. Bands als de J. Geils Band, Steppenwolf en Savoy Brown zijn een grote inspiratie voor mij.’
Overigens werd zijn krachttaal hem niet altijd in dank afgenomen. Zo veegde hij ooit de vloer aan met John Lee Hooker door te roepen dat zijn versie van diens One Bourbon, One Scotch & One Beer veel beter was dan die van Hooker. Thorogood heeft er ook geen moeite mee om zichzelf een ‘blueslegende’ te noemen. ‘Ik vind het allemaal best. Zolang de mensen maar naar mijn concerten blijven komen en hun dollars op tafel leggen.’ Toch is het album Ride’ Till I Die dat hij in 2003 uitbracht, een kraker van formaat en kan zo bijgezet worden naast klassiekers als More George Thorogood (1980) en Maverick (1985). Maar of hij in de toekomst nog nieuwe platen maakt, is maar de vraag. ‘De mensen zijn rock en blues helemaal zat. Van 1955 tot 1980 waren de hoogtijdagen van deze muzieksoorten en de mensen willen er alleen nog maar live van genieten. Dat is dus precies wat ik bied.’
|
|
|
| |
|
|
Plaats ook een verhaal over George Thorogood & The Destroyers »
|
|
22-6-2006, Wil Gommans: 'The best...' »
8-6-2006, Chris: 'Paard bijna bezweken' »
8-6-2006, t. van der knaap: 'puur' »
4-5-2006, Ernest: 'Good ol´ rocker' »
7-4-2006, hanz64: 'bijscholing' »
22-2-2006, Ton: 'Triple R Blues' »
20-2-2006, Anton: 'Back to the Bone' »
13-2-2006, rocker: 'genieten' »
23-1-2006, richard: 'we drink together' »
22-1-2006, BEUK: 'TWIN REVERB' »
ONE BOURBON , ONE SCOTCH < ONE BEER
19-1-2006, siem corsten: 'best rock ever.' »
19-1-2006, ronald: '0573-255009' »
19-1-2006, stefan bossink: 'back in '88.' »
|
|
|
|
